Zmiany w programie refundacji in vitro od 1 stycznia 2026 roku

W zaktualizowanym programie polityki zdrowotnej „Leczenie niepłodności obejmujące procedury medycznie wspomaganej prokreacji, w tym zapłodnienia pozaustrojowe prowadzone w ośrodku medycznie wspomaganej prokreacji, na lata 2024-2028” doprecyzowano m.in. poniższe kwestie:

• Pary biorące udział w programie muszą być objęte ubezpieczeniem zdrowotnym zgodnie z ustawą z dnia 27 sierpnia 2004 roku o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.

• Uwzględniono sprawę badań preimplantayjnych, zaznaczono przy tym, że umożliwia się parom zakwalifikowanie do programu wykonywanie diagnostyki preimplantacyjnej na zasadach komercyjnych. Diagnostyka preimplantacyjna nie jest świadczeniem wchodzącym w zakres programu i nie stanowi elementu procedury medycznie wspomaganej prokreacji. Diagnostka preimplantacyjna powinna być wykonana wyłącznie w przypadku wskazań, a kwalifikacja do PGT-A poprzedzona konsultacją genetyczną, która nie jest elementem programu. W przypadku wskazań do wykonania diagnostyki preimplantacyjnej, dopuszcza się realizację następujących po sobie cykli klinicznych w celu zebrania odpowiedniej liczby zarodków podlegających diagnostyce.

• Zaznaczono, że w przypadku, gdy zarodek zostanie uznany przez personel medyczny za zdolny do prawidłowego rozwoju, wówczas brak jest przesłanek do zaniechania jego transferu. Brak transferu zgodnie z definicją cyklu, wiązać się będzie z jego niezakończeniem oraz brakiem możliwości rozpoczęcia nowego cyklu w ramach programu. Uczestnicy programu nie mogą oddać utworzonych w ramach programu zarodków do dawstwa, aby wejść w nowy cykl w ramach programu.

• Kolejny cykl pobrania i zapłodnienia komórki jajowej lub wykorzystania zarodków pochodzących z dawstwa nie może być wykonany bez wykorzystania wszystkich wcześniej uzyskanych i przechowywanych zarodków z wyłączeniem sytuacji, w której stwierdzono, że przeniesienie zarodka łączy się ze znacznie większym ryzykiem urodzenia dziecka dotkniętego wadą, która skutkowałaby ciężkim i nieodwracalnym upośledzeniem albo nieuleczalną chorobą (zarodek nie jest zdolny do prawidłowego rozwoju). W związku z tym, w przypadku wskazań do wykonania diagnostyki preimplantacyjnej, dopuszcza się realizację następujących po sobie cykli klinicznych w celu zebrania odpowiedniej liczby zarodków podlegających diagnostyce. O ich liczbie decydują specjaliści w zakresie leczenia niepłodności.

• Dodano, że parom przystępującym do programu w celu transferu zarodków utworzonych przed 1 czerwca 2024 r. nie przysługuje refundacja przechowywania zarodków.

• Ustalono, że realizator powinien mieć na uwadze, aby przed rozpoczęciem leczenia u danej pary możliwe było zrealizowanie pełnego cyklu (transfer wszystkich powstałych zarodków), a następnie podejście do kolejnego cyklu nie później niż 3 miesiące od zakończenia poprzedniego cyklu.

• Cykl, w którym nie pobrano podczas punkcji oocytów z uwagi na brak odpowiedzi organizmu uznać należy za wykorzystany. Przerwanie stymulacji z powodu braku odpowiedzi na stymulację hormonalną pod postacią braku wzrostu pęcherzyków jajnikowych również jest wykorzystaniem jednego cyklu, w którym nie doszło do pobrania, co najmniej dwóch dojrzałych komórek jajowych.

• Po skorzystaniu ze wszystkich interwencji wynikających ze stanu zdrowia i toku leczenia przewidzianego w ramach programu, para nie ma możliwości ponownego przystąpienia do programu.

• Dopuszcza się mrożenie nadliczbowych oocytów w ramach programu lub komercyjnie. W przypadku, gdy pacjenci podejmą decyzję o zamrożeniu nadliczbowych oocytów w ramach programu, wówczas są zobowiązani do ich wykorzystania w kolejnym cyklu. W przypadku korzystania ze zdeponowanych własnych komórek jajowych limit wieku w programie wynosi 45 lat.

• Para oraz każdy z uczestników oddzielnie nie może w trakcie uczestnictwa w programie równocześnie uczestniczyć w żadnej innej procedurze medycznie wspomaganej prokreacji. Skorzystanie z procedury komercyjnie, wymaga wcześniejszej rezygnacji pary z uczestnictwa w programie. Decyzja o rezygnacji z uczestnictwa w programie oznacza niemożność ponownego udziału pary w programie. Wyjątek od wskazanej reguły stanowi możliwość skorzystania z komercyjnej procedury medycznie wspomaganej prokreacji z wykorzystaniem własnych oocytów przez pary uczestniczące w programie, które – zgodnie z zasadami kwalifikacji i dyskwalifikacji – mają wyłącznie możliwość leczenia z wykorzystaniem komórek jajowych dawczyni lub zarodka dawców, tymczasem nie mają gotowości na rodzicielstwo niegenetyczne.

• Para może dokonać zmiany realizatora w przypadku, gdy została zarejestrowana lub zakwalifikowana do udziału w programie, ale nie rozpoczęła żadnego cyklu medycznie wspomaganej prokreacji oraz sytuacji, w której zakończyła cykl medycznie wspomaganej prokreacji.

• Doprecyzowano, że procedura kończy się potwierdzeniem ciąży klinicznej przy zastosowaniu badania ultrasonograficznego wykonywanego w ramach programu, potwierdzającego obecność lub brak pęcherzyka płodowego.

• Dodano, że konsultacja z psychologiem jest obligatoryjna w przypadku dawstwa.

• Wskazano też, że program finansowany jest ze środków publicznych, biorąc pod uwagę powyższe, wydatkowanie środków powinno odbywać się w sposób celowy i oszczędny. Należy więc dążyć do sytuacji, w której będzie zapładniana możliwie największa liczba komórek jajowych, zgodnie z ustawą o leczeniu niepłodności.

Przypominamy, że rządowy program refundacji in vitro jest realizowany w 8 placówkach Klinik Bocian: w Białymstoku, Gdańsku, Katowicach, Lublinie, Łodzi, Poznaniu, Szczecinie, Warszawie. Pary, które chcą skorzystać z programu w Klinikach Bocian mogą kontaktować się z ośrodkami telefonicznie +48 690 000 955 lub mailowo kontakt@klinikabocian.pl

Cała treść aktualnego programu in vitro obowiązującego od 1.01.2026 znajduje się tu: Rządowy program finansowania in vitro w Polsce 2024-2025 – zasady i kwalifikacja par.

Zapoznaj się na naszej stronie, jak wygląda dofinansowanie in vitro w 2026 roku .