Ocenę drożności jajowodów wykonuje się na podstawie histerosalpingografii (HSG), sonohisterosalpingografii (sono-HSG) lub laparoskopii. Badanie jest zalecane pacjentkom w przypadku diagnostyki niepłodności i pojawiających się problemów z zajściem w ciążę.
Prolaktyna (PRL) jest hormonem wydzielanym głównie przez przysadkę mózgową. Odpowiada m.in. za prawidłową pracę ciałka żółtego w drugiej fazie cyklu miesięcznego, utrzymanie ciąży we wczesnym jej etapie, jak również za laktację.
Hormon folikulotropowy (FSH) jest wytwarzany w przysadce mózgowej. Jego badanie wykonuje się zazwyczaj w celu określenia tzw. rezerwy jajnikowej. Poziom FSH często jest sprawdzany u kobiet w trakcie prowadzenia diagnostyki niepłodności.
Hormon luteinizujący (LH), zwany także lutropiną, produkowany jest przez przysadkę mózgową. Stymuluje on organizm do owulacji oraz wytwarzania androgenów w jajniku.
Naturalny estrogen (estradiol, E2) wytwarzany jest u kobiet głównie w jajnikach. Jego oznaczenie często jest zalecane w przypadku diagnostyki niepłodności, gdzie istotna jest weryfikacja gospodarki hormonalnej kobiety. Zbadanie estradiolu pomaga chociażby wykryć niewydolność jajników, poważne zaburzenie utrudniające uzyskanie ciąży.
Funkcjonowanie tarczycy sprawdza się na podstawie badania hormonu tyreotropowego (TSH), który jest wytwarzany przez przysadkę mózgową oraz wolnej tyroksyny (fT4) i trójjodotroniny (fT3), hormonów wytwarzanych przez gruczoł tarczowy. Hormony tarczycy mają wpływ na przebieg cyklu miesięcznego, a ich nieprawidłowy poziom może być przyczyną niepłodności.
Insulinooporność jest zaburzeniem metabolizmu glukozy. Polega na zmniejszonej wrażliwości tkanek organizmu na działanie insuliny, mimo jej prawidłowego lub podwyższonego poziomu we krwi. W efekcie komórki nie przyswajają glukozy, co powoduje niewłaściwe jej stężenie. Insulinooporność często towarzyszy kobietom zmagającym się z PCOS.
Podstawą leczenia insulinoopornści jest zbilansowana dieta i aktywność fizyczna. Zdrowy styl życia pomaga regulować gospodarkę insulinową organizmu. Niekiedy terapia wymaga również zastosowania odpowiednio dobranych leków, aby zapobiegać objawom i dalszemu rozwojowi insulinooporności.
