Korzystaj z wiedzy naszych specjalistów
Powrót do artykułów

Mrożenie zarodków podczas in vitro

W skrócie W trakcie procedury in vitro zazwyczaj zapładnia się więcej komórek jajowych niż można jednorazowo przenieść do jamy macicy. Ma to na celu zwiększenie szans pary na powodzenie zapłodnienia pozaustrojowego. Nietransferowane zarodki są zabezpieczone poprzez mrożenie.

Przebieg procedury

Rozwijające się zarodki, które nie zostaną wykorzystane w danej procedurze in vitro, poddaje się kriokonserwacji, czyli specjalnej technice mrożenia, mającej za zadanie podtrzymać funkcje życiowe embrionów przez odpowiednio długi czas. Po okresie hodowli w laboratorium umieszcza się je w specjalnych nośnikach, razem z krioprotektantami, które mają usunąć z nich wodę. Następnie wkłada się je do zbiornika z ciekłym azotem i mrozi w ekstremalnie niskiej temperaturze. Od tego momentu mogą bezpiecznie czekać na kolejny transfer, a zbiorniki z zamrożonymi embrionami są stale monitorowane. Warto pamiętać o tym, że na żadnym etapie procedury nie ma możliwości niszczenia zarodków mających potencjał do dalszego rozwoju.

Zarodki przeznaczane do transferu rozmraża się na kilka godzin przed zabiegiem, co znacznie zapobiega ryzyku ich uszkodzenia. Po wyjęciu zarodków z ciekłego azotu poddaje się je odwrotnej procedurze niż w przypadku witryfikacji - umieszcza się je w malejących stężeniach krioprotektanta a następnie przenosi do pożywki hodowlanej, w której oczekują do momentu transferu. W tym czasie wznowione zostają ich funkcje metaboliczne przed przeniesieniem do jamy macicy.

W sytuacji, gdy para nie będzie chciała później skorzystać z zamrożonych zarodków, ma również prawo przeznaczyć je do programu dawstwa.

Jesteśmy po to, by odpowiedzieć na Twoje pytania

SKONTAKTUJ SIĘ ZE SPECJALISTĄ Z WYBRANEJ KLINIKI:

Skontaktuj się z naszym specjalistą

Warszawa - Śródmieście
Phone icon +48 22 300 50 90

Metody mrożenia zarodków

Wyróżnia się dwie podstawowe techniki kriokonserwacji:

  • Slowfreezing – czyli inaczej stopniowe, kontrolowane schładzania do temperatury -196ºC. To tradycyjna metoda kriokonserwacji, przy której wykorzystuje się stosunkowo małe stężenie krioprotektanów (substancji absorbujących wodę z wnętrza embrionu). Metoda ta w zasadzie nie jest już stosowana ze względu na niedoskonałości tej procedury – ryzyko uszkodzenia komórki na skutek wytworzenia się w jej wnętrzu kryształków lodu.
  • Witryfikacja – obecnie stanowi najpowszechniejszą metodę kriokonserwacji. Pozwala na gwałtowne schłodzenie pobranych oocytów w tempie 15 000 – 30 000 ºC/min. przy zastosowaniu dużego stężenia ochronnych krioprotektantów. Dzięki temu w samym jądrze i strukturach wewnętrznych gamet nie tworzą się bryły lodu, które mogłyby doprowadzić do uszkodzenia zarodka.

Jak wpływa na skuteczność in vitro?

Kriokonserwacja zarodków jest uważana za jedną z najbezpieczniejszych procedur w trakcie całego programu in vitro. Przeżywalność zarodków poddanych temu procesowi jest bardzo wysoka, wynosi ponad 90%. Przeżywalność oocytów może być nieco niższa, z uwagi na to, że komórki są bardziej wrażliwe niż zarodki. Efektywność transferu zarówno ze świeżych, jak i z mrożonych zarodków jest porównywalna, a sama kriokonserwacja nie powinna wpływać na jego ostateczny wynik. Czas przechowywania embrionów nie ma również na to wpływu – na świecie odnotowany został przypadek urodzenia zdrowego dziecka z zarodka mrożonego przez ok. 20 lat. Kluczowe są natomiast inne czynniki, jak chociażby jakość zarodka, zdrowie i wiek pacjentki. Warto również wspomnieć o dodatkowych pozytywnych aspektach kriokonserwacji, bowiem proces ten może znacznie obniżyć koszt leczenia, poza tym pacjentka korzystająca z transferu mrożonych zarodków nie musi również poddawać się ponownej hormonalnej stymulacji owulacji i punkcji jajników.

Powiązane artykuły

Jak wizualizacja wrzeciona kariokinetycznego pomaga w in vitro?

Procedura wizualizacji wrzeciona kariokinetycznego (ang. Spindle View, SV) polega na obserwacji wrzeciona w świetle spolaryzowanym, w czasie rzeczywistym, podczas zabiegu in vitro wykonywanego metodą ICSI. Wykorzystywana jest w celu zwiększenia kontroli docytoplazmatycznej iniekcji plemników.

In vitro - czy po transferze można współżyć?

Transfer zarodków do jamy macicy stanowi kluczowy element całej procedury in vitro, a zarazem jej etap końcowy. Po jego przeprowadzeniu pacjentce zaleca się odpoczynek i spokojny tryb życia – powstrzymanie się od uprawiania sportów wysiłkowych i dźwigania ciężarów. Często natomiast pary zastanawiają się - co z kwestią współżycia?